Çizer: Umay Karlıbel Saraç
Minik kar küresi Gece Güneşi, arkadaşlarının deyişiyle Gegü, her zaman güzel karları ve renkli ışıklarıyla herkesi gülümsetirdi. Ama ona bu yetmiyordu.
“Keşke müziğim de olsa…” diye düşündü.
Kar taneleri düşerken, renkli ışıkların içinde bir ezgi yankılansa… Notalar odanın içinde dolaşsa… İşte o zaman her şey daha da güzel olurdu.
Gegü düşündü, düşündü ama müziği nasıl yapacağını bir türlü bulamadı. Sonunda müziği olan arkadaşlarına sormaya karar verdi.
Önce teyip Teytey’in yanına gitti.
“Sen nasıl şarkılar çalıyorsun, bana anlatır mısın?” diye sordu.
Teytey gülümseyerek anlattı:
“Fişe takılıyorum ve iş orada başlıyor. Frekanslar, dalgalar, kanallar…”
Gegü dinledi ama hiçbir şey anlamadı. Yine de kibarca teşekkür etti.
Sonra pikap Pik’in yanına gitti.
“Sen nasıl çalıştırıyorsun şarkıları?” diye sordu.
Pik gururla cevap verdi:
“Plak takıyorlar, iğnemi üzerine koyuyorlar ve dönmeye başlıyorum. Döndükçe şarkılar çalıyor.”
Gegü denemeye karar verdi.
Bir plak buldu. Üzerine çıkmak için yuvarlandı, gerildi, debelendi. Sonunda plakanın üstüne çıkmayı başardı. Sonra dönmeye başladı.
Döndü… Döndü… Döndü…
Ama hiçbir şey olmadı. Plak bir türlü çalmadı.
“Belki Teytey gibi kablo bağlamalıyım,” diye düşündü. Kablolar takmaya çalıştı ama bağlayacak hiçbir yer yoktu. Üstelik “dalgalar”ın ne olduğunu da hiç bilmiyordu.
Arkadaşlarının tecrübelerini öğrenmişti ama yine de olmuyordu.
Sonunda pes etti.
Işığını söndürdü.
Bunu gören arkadaşları aralarında konuşmaya başladılar ve bir karar verdiler. Hep birlikte Gegü’nün yanına gittiler.
Teytey söze başladı:
“Gegü, sen neden her şeyi tek başına yapmaya çalışıyorsun? Hepimizi aydınlatan ışığın ve parıl parıl kar tanelerin var. Biz senin için müzik çalalım, sen de bize ışık ol.”
Pik de ekledi:
“Sen bizim ışığımız ol, biz de senin ritmin olalım.”
Bunu duyan Gegü’nün içi ısındı. Işığını yeniden yaktı.
Kar taneleri birer birer düşmeye başladı.
Işıklar parladı.
Ve odanın içinde neşeli ritimler yankılandı.
Kübra Piri Çapan